Finland, Lapland & Varanger Part 4: Taigabossen, Fjell en hoogveen

Maandag 6 juli , Kuusamo – Ilmakkiaapa Sodankylä Petkula – Tankavaraa – Ivalo

Vandaag staat er een een lange rit van ruim 400 kilometer op het programma. Door diverse ingebouwde stops in de route een gemakkelijk te overbruggen afstand.

Onderweg zien we geen opmerkelijke (vogel) zaken , behalve dan de zoveelste vrouw auerhoen die , met wat jonge kuiken, in het grindbed van de snelweg kiezeltjes verzameld. Ondertussen al vrouw nummer 7 van deze soort. Blijkbaar zijn de mannetje lastiger te vinden in deze tijd van het jaar.

We passeren de poolcirkel en gaan toeristisch op de foto. Het boekje van ‘David Gosney , Finding Birds in Lapland’ kan nu ook zijn nut gaan bewijzen. De eerste plek die we bezoeken is Ilmakkiaapa. Een betrouwbare plek voor baltsende steltklopers. Het tijdstip voor deze activiteit is eigenlijk een beetje waardeloos, want we passeren deze locatie omstreeks 12.30. Toch merken we een breedbekstrandloper , een enkele bonte strandloper, een aantal juveniele kraanvogels en een flinke groep brilduikers op.

De volgende stop is het Nationaal park Urko Nekkonen. Een afwisselend uitgestrekt landschap met hellende hoogvlaktes ( fjells) , meanderende rivieren, mosachtige sparrenbossen en hoogvenen.  Het is het op één na grootste nationaal park van  Finland en heeft een oppervlakte van 2538 km².  Ook hier belanden we weer in een indrukwekkend bezoekerscentrum vol met mooie beelden , fraaie tentoonstellingen en het startpunt van een flink aantal wandelingen. Opnieuw een servicegerichte en trotse medewerkster die ons graag voorziet van informatie.

Gezien het tijdstip( 15.00 uur) besluiten we een korte Nature-Trail van 3 kilometer te lopen. Het is slechts 8 °C en  we verbazen ons over de activiteit van kleine bloedfanatieke steekmugjes. De wandeling gaat via boardwalks door mooi sparrenbos en zou goed moeten zijn voor hoenders en drieteenspecht. Beide soorten treffen wij niet aan. We zien inderdaad vele haksporen van spechten en krabplaatsen van hoenders. Langs het pad zitten enkele bonte vliegenvangers en we ‘scoren’  halverwege de trail een mooie witbandkruisbek!

Bonte Vliegenvanger /  Pied Flycatcher
Bonte Vliegenvanger / Pied Flycatcher

Na de wandeling rijden we door naar onze accommodatie voor de twee volgende nachten. Een budget-technische cabin, maar met een stuk minder luxe als bij ons vorige verblijf in Kuusamo. De locatie is wel mooi, maar het weer ( regen en 6 °C) nodigen niet uit voor een verkenningswandeling op het terrein. We sparen energie voor de volgende dag.

Dinsdag 7 juli , Ivalo – Köysivaara – Kiilopää – Nationaal park Urko Nekkonen

Ondanks het gure weerbeeld vertrekken we om 6 uur richting de omgeving van Saariselka. We besluiten een ‘Gosney’ site te gaan bezoeken. Een plek die beschreven staat als zeer goed oud afwisselend taigabos ( page 10, site 3 – Finding Birds in Lapland) . Het ligt vlakbij het toeristische centrum rondom de Kiilopää heuvel. Halverwege de onverharde zijweg van de E75 zien we een vrouw Auerhoen met kuikens. Na de auerhoen rijden we nog circa 15 kilometer in westelijke richting. We wandelen  een paar kilometers door het bos en horen kruisbekken, zien veel grote barmsijsjes , treffen een regenwulp en horen een koekoek. Het  wordt gelukkig ook droog. Voor de 3e keer deze reis komen twee luid roepende taigagaaien dichterbij. Het hoogtepunt van de wandeling is de ontdekking van een fantastische drieteenspecht. We vinden de vogel door heel zachtjes een geluid te traceren van een hakkende specht. Na enige speurwerk kunnen we de vogel een tijdje goed bekijken. Het is onwijs donker in het bos , maar het lukt me om redelijke foto’s te maken. Ook zien we nog een fraaie taigaboomkruiper. Een soort die we maar één keer zagen tijdens de reis.  Aan het eind van de wandeling weer een Auerhoen ( vrouw nummer tien..) en een overvliegende pestvogel.

Om 10 uur rijden we richting de Kiilopää heuvel. Het is bijna op de tast, want we zien bijna geen hand voor ogen. Miezer en mist bepalen het beeld. Een kop koffie, warme chocolademelk en een cranberry gebakje in het toeristisch centrum geven een energieboost. We klimmen vervolgens het lange vlonderpad op richting de top van de Kiilopää heuvel.

Aan het begin van het pad verrichten we een fantastische waarneming van een paartje moerassneeuwhoenders. Dat ging makkelijk! De vogels laten zich goed benaderen , vooral omdat ze volledig vertrouwen op hun schutkleuren. De onderdelen zijn nog redelijk wit, maar vooral het mannetje is bijna roodbruin in nek , hals en op de bovendelen.

Op de top van de heuvel genieten we van de fantastische roep van goudplevieren , een paartje tapuit en er vliegt  een kleine ‘hoenderachtige’ vogel voor mij op de mist in. Misschien wel een alpensneeuwhoen. Ik besef me dat dit een beetje een flutwaarneming is en hoop op een herkansing. Nadat ik zowat iedere steen boven op de fjell had omgedraaid om te kijken of er een alpensneeuwhoen onder verstopt zat lopen we weer naar beneden. Het vogelen is hier is nog best lastig. Je loopt door het perfecte habitat van een soort ( alpensneeuwhoen, morinelplevier) , maar je weet ook dat het gebied vreselijk groot is.

Aan het begin van de hoogvlakte blijkt dat ik mijn huiswerk goed had gedaan. Een roepende bruinkopmees kondigt een familiegroepje aan van deze nieuwe soort. Het duurde niet lang voordat ik  midden tussen de bruinkopmezen stond . Het is donker weer en de zachtbruine tinten op kop en mantel zijn toch best opvallend. De vogels lijken een langere staart te hebben en tonen een vrij brede zwarte kinvlek. Af en toe hoor ik wat zang van de oudervogels.

In de middag lopen we een 6 kilometer lange trail over de prachtige fjells van het Urko Nekkonen park. Het levert niet heel veel vogels op , maar de kwaliteit is goed. Een jagende ruigpootbuizerd, fantastische barmsijzen naast het pad, paartje roodsterblauwborst en fluitende goudplevieren.

Kiilopää , 6 km Nature-trail
Kiilopää , 6 km Nature-trail

Het is niet veel, maar het zijn allen buitengewoon fraaie soorten. Het is een vrij pittige trail door een diep dal met meanderende rivier, over een hoogvlakte en door een veen terug. De goudplevieren zijn fantastisch en lopen soms pal langs het pad. Ze zijn nog bijna volledig in zomerkleed.

Het laatste stukje loopt door een veen en we staan naast een fantastisch paartje roodsterblauwborsten. In tegenstelling tot ‘onze’ West-Europese witsterblauwborsten hebben deze vogels een roodvormige ster in de blauwe borst. De beide vogels hebben voer in de bek en ze zullen dan ook druk bezig zijn met het voeren van jongen. Ik schiet een paar plaatjes en laat ze snel verder gaan met hun zorgplicht.

Het loopt tegen het eind van de dag als we terugkeren in ons appartementje. Het was genieten in dit deel van Lapland. Een bijkomend voordeel was dat we hier op de terugweg weer een nacht zouden verblijven. Gemiste soorten konden dus in de  herkansing..

Advertenties

Een gedachte over “Finland, Lapland & Varanger Part 4: Taigabossen, Fjell en hoogveen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s